اوایل دهه شصت نوجوانی بیش نبودم ، اما خوب بخاطر دارم آن روزهایی را که

تنها شامپوی موجود ، شامپو خمره ای زرد رنگ داروگر بود.تازه آن را هم باید

از مسجد محل تهیه میکردیم و ااگر شانس یارمان بود و از همان شامپوها یک

عدد که صورتی رنگش که رایحه سیب داشت گیرمان می آمد حسابی کیف

میکردیم.سس مایونز کالایی لوکس به حساب می آمد و ویفر شکلاتی یام یام تنها

دلخوشی کودکی بود. صف های طولانی در نیمه شب زمستان برای 20 لیتر نفت

، بگو مگوها سر کپسول گاز که با کامیون در محله ها دیده میشد ، خالی کردن

گازوئیل با ترس و لرز در نیمه های شب. روغن، برنج و پودر لباسشویی جیره

بندی بود، نبود پتو در بازار خانواده تازه عروسان را برای تهیه جهیزیه به دردسر

می انداخت و پو شیدن کفش آدیداس یک رویا بود. همه اینها بود، بمب هم بود و

موشک و شهید و ... اما کسی از قحطی صحبت نمی کرد! یادم هست با تمام

فشارها وقتی وانت ارتشی برای جمع آوری کمک های مردمی وارد کوچه می

شد بسته های مواد غذایی، لباس و پتو از تمام خانه ها سرازیر بود. همسایه ها از

حال هم با خبر بودند، لبخند بود، مهربانی بود، خب درد هم بود. امروز اما

فروشگاه های مملو از اجناس لوکس خارجی در هر محله و گوشه کناری به چشم

می خورند و هرچه بخواهید و نخواهید در آنها هست. از انواع شکلات و تنقلات

گرفته تا صابون و شامپوی خارجی، لباس و لوازم آرایش تا موبایل و تبلت،

داروهای لاغری تا صندلی های ماساژور، نوشابه انرژی زا تا بستنی با روکش

طلا، رینگ اسپرت تا... و حال با تن های فربه، تکیه زده بر صندلی ها نرم

اتومبیل های گرانقیمت از شنیدن کلمه قحطی به لرزه افتاده به سوی بازارها هجوم

می بریم. مبادا تی شرت بنتون گیرمان نیاید! مبادا زیتون مدیترانه ایی نایاب شود!

ویسکی گیرمان نیاید چی!؟ اشتهایمان برای مصرف، تجمل، پز دادن و له کردن

دیگران سیری ناپذیر شده است. ورشکسته شدن انتشارت، بی سوادی

دانشجوهامان، بی سوادی استادها، عقب افتادگی در علم و فرهنگ و هنر، تعطیلی

مراکز ادبی فرهنگی و هنری و ... برایمان مهم نیست ولی از گران شدن ادکلن

مورد علاقم مان سخت نگرانیم! ... می شود کتابها نوشت... خلاصه اینکه این

روزها لبخند جایش را به پرخاش داده و مهربانی به خشم. هرکس تنها به فکر

خویش است به فکر تن خویش! قحطی امروز قحطی انسانیت است قحطی همدلی

قحطی عشق